Άλλη μια ματιά – Just another glimpse

Για την Ιώ που της αρέσουν οι ιστορίες

Κόντευε το ηλιοβασίλεμα αλλά μέσα στο δάσος ήταν ήδη μισοσκόταδο. Σε ένα πεσμένο κορμό ένας άνδρας και μια νεαρή γυναίκα συζητούν έντονα.

Margot σε καταλαβαίνω απόλυτα αλλά αυτό που λες δεν μπορεί να γίνει τώρα.

– Μα γιατί; Αφού είμαστε σε πολύ πλεονεκτική θέση. Ελέγχουμε με ασφάλεια τουλάχιστον το μισό πλανήτη. Είναι ώρα να εμφανισθούν οι ηγέτες μας έτσι ώστε να έρθει όλος ο λαός με το μέρος μας και να είναι ολοκληρωτική η επικράτησή μας.

– Το ξέρω, το ξέρω πως έχεις δίκιο. Μεταφέρω τα μηνύματά σας στην ηγεσία μας αλλά δεν τους έχω πείσει.

– Αν κάποιος από εμάς ερχόταν μαζί σας για να τους δει και να τους εξηγήσει; Θα μπορούσα να έρθω εγώ.

– Όχι, αυτό δε γίνεται και το ξέρεις.

– Αλέξανδρε, πάντα αυτό μου λες αλλά ποτέ δε μου έχεις δώσει ικανοποιητική εξήγηση. Ξέρεις πόσο με ευχαριστεί η συντροφιά σου όποτε έρχεσαι και πόσο σου έχω ανοίξει την ψυχή μου. Γιατί αφήνεις αυτό το θέμα να δηλητηριάζει τη σχέση μας. Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να μου εξηγήσεις;

Ο άνδρας κούνησε λυπημένα το κεφάλι και δεν είπε τίποτα. Την κοίταξε και χαμογέλασε πικρά.

– Πάμε, πρέπει να ετοιμαστώ. Φεύγω σε λίγο.

Περπάτησαν σιωπηλοί μέχρι το ξέφωτο όπου μια ομάδα φόρτωνε τα τελευταία κιβώτια σε μια άκατο.

– Σε χαιρετώ. Θα σε δω σύντομα ελπίζω…

Η Margot τον κοίταξε θυμωμένη και δεν είπε τίποτα.

Margot σε παρακαλώ. Μη με προκαλείς να παραβώ τους όρκους μου. Είσαι η καλύτερη tactician που έχω γνωρίσει και το πιο έξυπνο άτομο σε όλο τον πλανήτη. Μην συμπεριφέρεσαι σα μικρό παιδί…

– Καλά… αναστέναξε η Margot. Θα σε περιμένω…

Του γύρισε την πλάτη χωρίς άλλη κουβέντα και απομακρύνθηκε προς το δάσος. Ο άνδρας την κοίταξε για λίγη ώρα και μετά μπήκε στην άκατο.

Η Margot έβραζε μέσα της. Αφού δεν ήθελε ο Αλέξανδρος να καταλάβει με το καλό θα το έκανε με τον τρόπο της. Σιγουρεύτηκε ότι δεν την έβλεπε κανείς και κατευθύνθηκε προς την άκατο.

Η άκατος άφησε την ατμόσφαιρα και κατευθύνθηκε προς το μικρό δορυφόρο του πλανήτη. Στην πίσω πλευρά του δορυφόρου περίμενε ένα μεγάλο αστρόπλοιο. Η άκατος κατευθύνθηκε εκεί και προσνηώθηκε. Ο Αλέξανδρος βγήκε και κατευθύνθηκε προς τον αξιωματικό που τον περίμενε με φανερή ανυπομονησία.

– Γύρισα σώος και αβλαβής, όπως βλέπεις.

– Ναι, αλλά δεν είναι ανάγκη να κάνετε τέτοιες αποστολές αυτοπροσώπως. Υπάρχουν ειδικοί γι’ αυτά. Αν σας συμβεί κάτι; Τι θα πω στο Συμβούλιο;

– Ότι έπεσα την ώρα του καθήκοντος. Έχω πολεμήσει σε πολλές μάχες, έχω διασταυρώσει το ξίφος με Αμαζόνες βασίλισσες και είμαι ακόμη εδώ, δεν νομίζω ότι θα κινδυνεύσω από μια επανάσταση (και αν σου έλεγα ότι ήμουν στη Legio Aurora θα πάθαινες έμφραγμα, συμπλήρωσε μέσα του).

– Μάλιστα.

– Λοιπόν, σύσκεψη σε μισή ώρα στο γραφείο μου, επείγει το debriefing.

Ο Αστράρχης Μιχαήλ και ο αξιωματικός απομακρύνθηκαν ενώ το πλήρωμα άρχισε να ξεφορτώνει την άκατο.

Αρκετή ώρα μετά, σε ένα αμπάρι, δύο αποθηκάριοι που λούφαραν κόντεψαν να πάθουν συγκοπή όταν ένα κιβώτιο άρχισε να κουνιέται. Ξεπερνώντας την αρχική τους έκπληξη πήγαν προς τα εκεί και άκουσαν μια φωνή. «Βγάλτε με έξω! Με ακούει κανείς;» Λίγη ώρα μετά και έχοντας φωνάξει τη φρουρά, άνοιξαν το κιβώτιο και από μέσα βγήκε μια αρκετά ταλαιπωρημένη Margot.

– Που είμαι; ρώτησε.

– Εσύ ποια είσαι και πως βρέθηκες εδώ; Ρώτησε ο αξιωματικός της φρουράς.

– Λοχαγός Margot των Επαναστατικών Δυνάμεων. Θέλω να δω τον ειδικό πράκτορα Αλέξανδρο.

Από τον τρόπο που κοιτάχτηκαν οι άλλοι κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Έκανε να τραβήξει το όπλο της αλλά οι φρουροί ήταν έμπειροι και σε λίγο βρέθηκε με χειροπέδες σε ένα μικρό δωμάτιο. Δεν ήθελε να το πιστέψει αλλά όλα έδειχναν προδοσία. Ο Αλέξανδρος ήταν διπλός πράκτορας. Ποιος ξέρει για ποιους δούλευε. Και αυτή η ηλίθια… σκέφτηκε όσα του είχε εκμυστηρευτεί κατά καιρούς και την πλημμύρισε οργή. Το μόνο που ήθελε πια ήταν να τον πιάσει στα χέρια της. Τις σκέψεις της διέκοψε το άνοιγμα της πόρτας.

– Ελάτε, θα σας πάμε στον Αστράρχη…

Της έβγαλαν τις χειροπέδες και τους ακολούθησε ήρεμα. Εκ πείρας ήξερε πότε δεν είχε νόημα η αντίσταση. Η πόρτα άνοιξε και μπήκε σε ένα γραφείο. Πολλοί αξιωματικοί ήταν παρόντες και την κοιτούσαν με περιέργεια.

– Ο Αστράρχης Emcay, της έδειξαν τον άνδρα στην κορυφή του γραφείου.

Δεν ήθελε να πιστέψει στα μάτια της. Ο Αλέξανδρος ή όπως τον λένε… Η προδοσία ήταν μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόταν. Ανέπνεε με δυσκολία, είχε κοκκινήσει ολόκληρη.

– Κύριοι, είπε εκείνος, σας παρουσιάζω τη Margot. Μας έχει υπηρετήσει πιστά και δυστυχώς μαθαίνει με αυτό τον τρόπο την αλήθεια.

Ένα χαμηλό γέλιο ακούστηκε από τους υπόλοιπους. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Χωρίς να το σκεφτεί καν και πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει είχε τα χέρια της στο λαιμό του και τον έσφιγγε με όλη της τη δύναμη.

– Άθλιε…

Χρειάστηκαν πέντε άνδρες να την ξεκολλήσουν από πάνω του και να την ακινητοποιήσουν. Μόλις συνήλθε ο αστράρχης μίλησε ξανά. Η φωνή του ήταν βραχνή.

– Κύριοι, αυτό να σας γίνει μάθημα. Ποτέ δεν υποτιμούμε τον αντίπαλο ακόμα και αν έχουμε το απόλυτο πλεονέκτημα.

Στράφηκε σε αυτή:

– Και τώρα Margot τι πρέπει να γίνει; Γιατί δεν με άκουσες;

– ….

– Πες μου τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνω;

– Να μου δώσεις ένα γρήγορο θάνατο. Ακούς;

– Μην γίνεσαι… ξεκίνησε να λέει αλλά τον έκοψε.

– Και αν ήσουν άντρας θα το έκανες μόνος σου αλλά δεν σε κόβω να έχεις τα …

Ο Αστράρχης σήκωσε το χέρι με τρόπο που δε σήκωνε αντίρρηση. «Αφήστε μας μόνους» κοφτά. Οι αξιωματικοί άρχισαν να διαμαρτύρονται. «Τώρα!» είπε με οργή και κανείς δεν τόλμησε να παρακούσει. Η Margot βρέθηκε πάλι ελεύθερη.

– Λοιπόν; της είπε ο Αστράρχης. Έλα, σκότωσέ με, αυτό δεν θέλεις; Όλα θα διορθωθούν αν με εκδικηθείς, έτσι δεν είναι;

Δεν μπόρεσε να του απαντήσει. Κατέβασε το κεφάλι και άρχισε να κλαίει.

– Γιατί; τον ρώτησε.

– Δεν υπάρχει γιατί… κάνω το καθήκον μου και εσύ το δικό σου. Υπηρετώ μια αυτοκρατορία, μια ιδέα που δε στέκεται στα προσωπικά μας δράματα. Λυπάμαι… είσαι αξιόλογο άτομο. Θέλω να συνεργαστούμε.

– Αυτό ποτέ! Με πρόδωσες, κάνε μου τώρα τη χάρη και βγάλε με από τη μιζέρια μου.

– Μπορώ να σου δώσω αυτό που θέλεις αλλά όχι έτσι όπως το θες… πρέπει να αγωνιστείς.

– Δεν σε καταλαβαίνω, είμαι μια χαζή.

– Ξέρεις ότι σύντομα θα πάμε σε πόλεμο. Δέξου μια θέση στο στρατό μας και θα έχεις πολλές ευκαιρίες να πεθάνεις.

– Το θράσος σου…

– Και τι θα κάνεις; Πίσω δεν μπορείς να πας, ξέρεις πολλά για να σε αφήσω ανεξέλεγκτη, θέλεις να κλειστείς σε ένα κελί για τα επόμενα χρόνια;

Η Margot έσκυψε το κεφάλι. Είχε δίκιο ο άθλιος και το χειρότερο ήταν ότι το ήξερε. Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε στα μάτια.

– Εντάξει, με νίκησες σε αυτή τη μάχη. Θα γίνει όπως το λες. Έτσι κι αλλιώς τόσο καιρό με εκμεταλλευόσουν, δεν έχει μείνει και τίποτα που να μην έχω ξεπουλήσει. Στα πρόσωπα των αντιπάλων μου θα παρηγοριέμαι, βλέποντας το δικό σου πρόσωπο. Σε μισώ και αυτό θα μου δίνει δύναμη.

Τον χαιρέτησε στρατιωτικά και έκανε μεταβολή. Βγήκε χωρίς να του ρίξει δεύτερη ματιά. Ο Αστράρχης αναστέναξε βαθιά. Το τίμημα της δόξας θα ήταν βαρύ…

Advertisements

4 thoughts on “Άλλη μια ματιά – Just another glimpse

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s